نجرى مجرى واحدا فاما رسول الله ( ص ) و على ( ع ) فلهما فضلهما : ما همگى در فهم و در امر ؛ يعنى در اصل ولايت ، و در حلال و حرام ؛ يعنى درك قانون ، يكى هستيم ، ليكن پيامبر و على اين دوبزرگوار ، فضل بيشترى دارند . » ، تساوى ذاتى و تفاوت در ظهور « نحن فى العلم والشجاعهء سواء و فى العطايا على قدر ما نؤمر : ما درعلم و شجاعت ، يكسان هستيم‌فرقى بين امام حسن ( ع ) ، امام حسين ( ع ) ، امام زين العابدين ( ع ) و ديگرامامان نيست و در عطيه دادن به ديگران ، به هر مقدار كه دستور داريم‌به يك كسى دستور داريم اين مقدار بدهيم ، به يك كسى دستور داريم بيش ازاينها بدهيم‌كه معلوم مىشود اگر به يكى بيشتر ميدهند و به ديگرى كمتر ، همه طبق دستور الهى است . عطيه به قدر « ما نؤ مر » است ولى اصل علم و شجاعت على السواء است . و نيز در كافى ، ج 2 ، ص 230 مى فرمايد كه اسم اعظم ، 73 حرف است ، يك حرف آن ، نزد آصف بن برخيا ؛ وزير سليمان بن داود بود ، هفتاد و دو حرف پيش ماست و يك حرف هم فقط نزد خد اوند است و به احدى نگفته است « حرف عند الله مستأثر به فى علم الغيب » كه حالا بحث دارد كه حرف مستأثر چيست ؟ خلاصه